Jak kupić nieruchomość w Polsce

Kupno i sprzedaż nieruchomości jest jedną z ważniejszych życiowych decyzji. Z uwagi na koszty oraz kompleksowość zagadnienia, warto poświęcić mu wystarczająco dużo czasu i odpowiednio się przygotować. Należy zwrócić uwagę na wiele aspektów, które czasem zostają pominięte w obliczu pierwszoplanowych zagadnień. W przypadku pośrednictwa agencji nieruchomości, obie strony transakcji muszą liczyć się z opłatą w wysokości z reguły 3% ceny sprzedaży.

Jakkolwiek wizja ominięcia pośredników może więc wydawać się kusząca, należy pamiętać, że wiążą się z tym jednak korzyści. Przy tak ważnej inwestycji wsparcie ze strony profesjonalistów może okazać się nieocenione. Jednakże stawka, jaka z tego tytułu jest naliczana okazuje się zawyżona, tym bardziej, że obciążenie spoczywa na każdym podmiocie (kupujący, sprzedający), który z usługi tej skorzysta.

2% wartości nieruchomości. Obowiązek zapłaty tego podatku obejmuje strony, które transakcji dokonały. Podatnicy są obowiązani obliczyć i wpłacić podatek w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego (moment przeprowadzenia transakcji). Obowiązek zapłaty podatku jest solidarny tzn. Może być on egzekwowany od wszystkich stron umowy bądź od każdej z osobna. Zapłata podatku przez jedną ze stron sprawia, że pozostałe strony są z tego obowiązku zwolnione.

Można ją zakładać dla nieruchomości, jak i dla spółdzielczego prawa do lokalu. Wnosimy opłatę sądową w wysokości 60 zł za założenie księgi wieczystej i 200 zł za wpis na naszą rzecz prawa w tej księdze.

Wysokość stawki pobranej przy sporządzaniu aktu notarialnego zależy od wartości przedmiotu transakcji:

• do 3000 zł - 100 zł;
• powyżej 3000 zł do 10 000 zł - 100 zł + 3 proc. od nadwyżki powyżej 3000 zł;
• powyżej 10 000 zł do 30 000 zł - 310 zł + 2 proc. od nadwyżki powyżej 10 000 zł;
• powyżej 30 000 zł do 60 000 zł - 710 zł + 1 proc. od nadwyżki powyżej 30 000 zł;
• powyżej 60 000 zł do 1 000 000 zł - 1010 zł + 0,5 proc. od nadwyżki powyżej 60 000 zł;
• powyżej 1 000 000 zł - 5710 zł + 0,25 proc. od nadwyżki ponad 1 000 000 zł, nie więcej jednak niż sześciokrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w poprzednim roku, ogłaszanego do celów emerytalnych w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej Monitor Polski przez prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, stosowanego poczynając od drugiego kwartału każdego roku przez okres jednego roku.

Do taksy notarialnej dolicza się VAT w wysokości 22%.

Jeżeli dodatkowo chcemy skorzystać z porady prawnika, naleczy liczyć się z kolejnym wydatkiem. Stosuje się dwa główne systemy rozliczeń:

System wynagrodzenia zryczałtowanego - stosowany w sprawach, w których można w zarysie określić zakres prac i ich czas. Polega to ustaelniu z góry wysokości wynagrodzenia.

System rozliczeń godzinowych - stosowany głównie przy stałej obsłudze prawnej oraz gdy nie jest możliwe określenie z góry zakresu prac. Wynagrodzenie jest proporcjonalne do czasu, jaki poświęca się danemu zagadnieniu.

Stawki pobierane przy okazji pomocy prawnej w sprawach sądowych są zróżnicowane w zależności od przedmiotu sprawy oraz jego wartości. Reguluje to Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

Cenę rynkową nieruchomości określają upoważnieni do tego rzeczoznawcy majątkowi. Nie ma jednak cenników obejmujących usługi za wykonanie wyceny nieruchomości. W przypadku mieszkania koszt wyceny waha się pomiędzy 400 a 1500 złotych. Wycena mieszkania jest tańsza niż domku jednorodzinnego, dla którego koszt wyceny może być nawet 2 razy większy. Banki nie wymagają wyceny przy udzielaniu kredytów na zakup domu/mieszkania na rynku pierwotnym.

Wycena nieruchomości regulowana jest przez ustawę z dnia 21 sierpnia 1997 o gospodarce nieruchomościami. "Art. 4. Ilekroć w ustawie jest mowa o: (...) 6) wycenie nieruchomości - należy przez to rozumieć postępowanie, w wyniku którego dokonuje się określenia wartości nieruchomości, 8) szacowaniu nieruchomości - należy przez to rozumieć czynności związane z określaniem wartości nieruchomości".

Wyceny potrzebuje przede wszystkim osoba lub instytucja planująca między innymi realizację takich operacji jak: - kupno-sprzedaż, - zabezpieczenie kredytu, - ubezpieczenie majątkowe, - ustalenie podatków od spadku i darowizn, - aktualizacja opłaty z tytułu użytkowania wieczystego, - przekształcenie lokatorskiego spółdzielczego prawa do lokalu we własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu lub odrębną własność, - podział majątku, - egzekucja z nieruchomości.

Koszt wyceny jest różorodny, a składają się nań takie czynniki jak rozmiar i typ nieruchomści, cel wyceny, rodzaj udostępnionych dokumentów czy też termin sporządzenia opracowania.

W Polsce mamy do czynienia głównie z dwoma formami własności mieszkań. Są to: spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz lokal hipoteczny.

Spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego jest ograniczonym prawem rzeczowym, które można w dużym uproszczeniu nazwać „zbywalnym i dziedzicznym prawem do korzystania z części budynku będącego własnością spółdzielni”, ale jest to niemal tak silne prawo do władania lokalem jak własność. Jednak w związku z tym, że właścicielem nieruchomości, w której to prawo ustanowiono jest spółdzielnia, to ona decyduje o najważniejszych sprawach dotyczących tej nieruchomości, na które mieszkańcy mają w praktyce bardzo niewielki wpływ, zwłaszcza w dużych spółdzielniach.

Na podstawie całokształtu uregulowań, można powiedzieć, że prawo do własnościowego lokalu mieszkalnego stanowi jedną z prawnych form korzystania z lokali mieszkalnych oraz, że na jego treść składają się dwa podstawowe uprawnienia: - prawo do korzystania z przydzielonego członkowi lokalu; - prawo do rozporządzania swoim prawem.

Prawo korzystania podlega podwójnemu ograniczeniu:

• członek może korzystać ze swego lokalu zgodnie z jego przeznaczeniem;
• użytek tego taki powinien być wykonywany przez członka oraz przez osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym.

Uprawnienie do rozporządzania obejmuje przede wszystkim prawo przeniesienia spółdzielczego prawa do lokalu na inną osobę, ale i to uprawnienie podlega ograniczeniu. Skoro spółdzielcze prawo do lokalu może należeć w zasadzie tylko do członków spółdzielni, przesłanką jego zbytu jest uzyskanie przez nabywcę członkostwa, natomiast zgoda spółdzielni na zbyt nie jest wymagana. Nie jest możliwe, rozporządzanie ułamkową częścią tego prawa. Ustawa wyklucza też zbycie prawa do fizycznej części lokalu /np. 223 §4 pr. spółdz./. Do przeniesienia własnościowego prawa do lokalu wymagana jest forma aktu notarialnego /np. 223 §5 pr. spółdz./. Członek może swoim spółdzielczym prawem do lokalu rozporządzać także na wypadek śmierci. W braku testamentu prawo to przechodzi na spadkobiercę na podstawie ustawowego dziedziczenia. Konsekwencją zbywalności własnościowego prawa do lokalu jest to, że podlega ono egzekucji za długi członka. Do egzekucji z tego prawa stosuje się przepisy o egzekucji z nieruchomości /np. 230 pr. spółdz./. Prawo to może być obciążone hipoteką. Ze względu na swe przeznaczenie, własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkaniowego przypada z reguły osobom fizycznym, jednakże może być też przydzielone osobie prawnej, np. z przeznaczeniem na mieszkania służbowe. Spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego w zasadzie należy tylko do członków spółdzielni. Prawo do lokalu może należeć tylko do jednej osoby / zasada jednopodmiotowości pr. spółdz. /, za wyjątkiem małżonków, którzy otrzymali prawo do lokalu / przydział / w czasie trwania małżeństwa oraz spadkobiercom.

Aby spółdzielcze prawo do lokalu mogło powstać, konieczne jest spełnienie trzech przesłanek:

1. uzyskanie członkostwa;
2. wniesienie części wkładu budowlanego;
3. uzyskanie przydziału.

Do powstania spółdzielczego prawa do lokalu dochodzi na skutek zgodności oświadczeń woli dwu stron: spółdzielni, która swą wolę wyraża przez wydanie „przydziału” oraz członka przez złożenie wniosku o przydział i jego akceptację. Spółdzielcze prawo do lokalu powstaje z mocy umowy zawartej przez członka ze spółdzielnią. Umowny charakter ma również powstanie własnościowego prawa do lokalu w wyniku przekształcenia na takie przysługującego członkowi prawa lokatorskiego. W obu przypadkach oświadczenie woli spółdzielni wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności. Powstanie własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego w obu przypadkach jest ostateczne w tym sensie, że spółdzielnia nie może cofnąć przydziału ani dokonać bez zgody członka zamiany lokalu.

Wygaśnięcie własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu może wynikać z:

• umowy członka ze spółdzielnią, np. o tzw. spółdzielczą zamianę lokalu;
• jednostronnego zrzeczenia się tego prawa przez członka;
• ustanie członkostwa;
• ustanie małżeństwa, gdy byli małżonkowie nie zawiadomili spółdzielni komu przypadło dotychczas wspólne prawo do lokalu lub o wszczęciu postępowania sądowego w sprawie podziału majątku obejmującego to prawo, spółdzielnia może podjąć uchwałę o jego wygaśnięciu.

Lokal hipoteczny jest lokalem, który faktycznie jest przedmiotem własności i odrębną wydzieloną w budynku nieruchomością. Ponadto właściciel lokalu hipotecznego jest jednocześnie współwłaścicielem budynku i działki pod budynkiem, a wszyscy współwłaściciele lokali w danej nieruchomości (najczęściej w jednym bloku) tworzą tzw. wspólnotę mieszkaniową, która sama podejmuje decyzje odnośnie do danej nieruchomości.

Deweloperzy stosują ją stosunkowo rzadko, przeważnie wtedy, gdy nie mają jeszcze pozwolenia na budowę budynku. Służy do tego, aby niejako zarezerwować sobie upatrzone mieszkanie, nie daje jednak w praktyce żadnych praw. Deweloper może nawet w ogóle nie przystąpić do budowy.

Deweloper obiecuje, że wybuduje mieszkanie w określonym terminie i za umówioną cenę. Nie daje nam to jednak żadnych praw do mieszkania. Deweloper może je np. sprzedać komuś innemu, kto zdecydował zapłacić więcej. Umowa przedwstępna w formie pisemnnej, bez udziału notariusza, jest ważna, ale zawarcie jej nie gwarantuje nam pełnego bezpieczeństwa. W przypadku problemów będziemy mogli domagać się tylko zwrotu wpłaconych pieniędzy, nie zaś także przeniesienia własności lokalu (do czego mamy prawo w przypadku zawarcia umowy przedwstępnej w formie aktu notarialnego).

Jej treścią jest zobowiązanie do zawarcia umowy właściwej w przyszłości ustalonej przez strony. Zawarcie tej umowy wydaje się uzasadnione wtedy, gdy istnieją rozmaite przeszkody faktyczne lub prawne, które uniemożliwiają, bądź utrudniają w danej chwili zawarcie umowy właściwej. Umowa przedwstępna sprzedaży powinna być zawarta szczególnie wtedy, gdy sprzedający chce, aby kupujący wypłacił mu część ceny sprzedaży przed zawarciem umowy sprzedaży. W takiej sytuacji w umowie przedwstępnej tę zapłaconą kwotę należy określić jako zadatek. Jeżeli sprzedający w wyznaczonym terminie nie zawrze umowy sprzedaży, bo na przykład rozmyśli się lub znalazł lepszego kupca, wówczas kupujący będzie mógł żądać od niego podwójnej kwoty, którą mu zapłacił.

Dzięki niej w razie problemów (np. deweloper nie chce wydać mieszkania) można żądać przeniesienia prawa własności zbudowanego lokalu (tytuł prawny do lokalu). Jej mankamentem jest podwojna opłata za akt notarialny (raz przy umowie przedwstępnej i drugi przy umowie przenoszącej własność mieszkania) oraz podwójna opłata za wpis do księgi wieczystej (przy umowie przedwstępnej i potem przy akcie notarialnym).

Umowę przedwstępną (tzw. przyrzeczenia) zawieramy zwykle, decydując się na budowę mieszkania z developerem albo kupując je na rynku wtórnym. Taka umowa to obietnica zawarcia w przyszłości umowy sprzedaży lokalu. Żeby kupić mieszkanie, musimy więc podpisać i opłacić dwa akty notarialne. Jeden za umowę przedwstępną, drugi za umowę sprzedaży. Notariusze za umowę przedwstępną (jak za umowę właściwą tj. Umowę sprzedaży) mogą policzyć sobie całą stawkę przewidzianą w rozporządzeniu ministra sprawiedliwości. Rozporządzenie ministra sprawiedliwości w sprawie taksy notarialnej ustala bowiem maksymalne stawki za czynności notarialne. Notariusze mogą więc wziąć od swych klientów mniej, niż przewiduje rozporządzenie. Skoro podane w rozporządzeniu stawki są maksymalne, możemy negocjować z notariuszem.

Zamiast umowy przedwstępnej możemy też podpisać tzw. umowę zobowiązującą do przeniesienia własności nieruchomości. Według rozporządzenia MS notariusz może żądać za nią tylko połowę maksymalnych stawek. Połowę stawki wyniesie też opłata za umowę końcową, czyli przenoszącą własność. UWAGA! Umowę zobowiązującą od przedwstępnej różni to, że ta pierwsza zawiera mniej szczegółów. Aby umowa zobowiązująca była ważna, wystarczy bowiem, że właściciel mieszkania zobowiąże się w niej do przeniesienia jego własności. Umowa przedwstępna musi za to zawierać wszystkie szczegóły przyrzeczonej transakcji: strony, cenę, ewentualne zaliczki i zadatki, zobowiązanie strony, że nieruchomość jest wolna od wszelkich praw i obciążeń osób trzecich, warunki zapłaty, sposób wydania nieruchomości, termin, w trakcie którego ma być zawarta umowa itp. Umowę zobowiązującą można za to uszczegóławiać przez dodawanie do niej warunków i terminów.

Umowa sprzedaży mieszkania składa się z dwóch faz:

• w pierwszej deweloper zobowiązuje się do przeniesienia jego własności;
• w drugiej wydaje lokal.

Umowa zobowiązująca to "połowa" transakcji. Jeśli deweloper nie wywiąże się ze swoich zobowiązań (np. przerwie prace), można wystąpić do sądu z żądaniem wyznaczenia wykonawcy zastępczego, który - najkrócej mówiąc - dokończy budowę. Umowę zobowiązującą można zawrzeć tylko z deweloperem (koniecznie w formie aktu notarialnego), który jest właścicielem (wieczystym użytkownikiem) gruntu i uzyskał pozwolenie na budowę.

Dopiero z takim dokumentem otrzymuje się własność mieszkania. Uwaga! Przy okazji nabycia spółdzielczego własnościowego prawo do lokalu (czy to mieszkania, czy to domu jednorodzinnego) od spółdzielni, nie podpisuje się aktu notarialnego! Dlaczego? Bo w tym przypadku nie ma nabycia własności. Właścicielem mieszkania pozostaje dalej spółdzielnia. Ty zaś dostajesz ze spółdzielni dokument zwany przydziałem lokalu.

Kredyt mieszkaniowy umożliwia:

• zakup mieszkania lub domu od dewelopera, spółdzielni mieszkaniowej lub osoby prywatnej
• przekształcenie lokatorskiego lub własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu w prawo własności
• remont lub modernizację mieszkania bądź domu.
• budowę mieszkania lub domu z deweloperem czy spółdzielnią mieszkaniową
• budowę lub rozbudowę domu prowadzoną przez Generalnego Wykonawcę lub systemem gospodarczym na działce budowlanej należącej do nas
• rozbudowę lub modernizację domu.
• wykończenie mieszkania bądź domu
• ponownie wykorzystanie środków finansowych wcześniej przeznaczonych na budowę i zakup domu lub mieszkania w celu realizacji planów inwestycyjnych,
• spłatę innego, mniej korzystnego kredytu mieszkaniowego.

Weryfikacja zdolności kredytowej zależy przede wszystkim od:

• Osiąganych dochodów i posiadanego majątku własnego
• Formy zatrudnienia (umowa o pracę na czas określony / nieokreślony)
• Rodzaju działalności gospodarczej, jeżeli takową prowadzisz
• Liczby osób w rodzinie

Jest to zdolność do regulowania zobowiązań z tytułu zaciągniętego kredytu, czyli możliwość spłacenia kwoty kredytu wraz z odsetkami w określonych w umowie terminach. Ocena zdolności kredytowej obejmuje zarówno obecną, jak też przyszłą sytuację materialną. Zgodnie z prawem bankowym, kredyt uzyskać mogą tylko osoby, posiadające zdolność kredytową. Należy zaznaczyć, że oceny zdolności kredytowej dokonuje bank i nie podlega ona negocjacjom. Dlatego też, ubiegając się o kredyt, należy liczyć z tym, że bank będzie określał zdolność kredytową na podstawie dostarczonych przez nas dokumentów, potwierdzających stan rodzinny, zatrudnienie i wynagrodzenie. Przy kredytach średnio- i długoterminowych dodatkowo przeprowadza się ocenę sytuacji majątkowej, dochodów i zobowiązań, a także stanu proponowanych zabezpieczeń. Sprawdź na jaki kredyt możesz liczyć - kalkulator.

Kredyt złotówkowy jest przyznawany i spłacany w złotych. Natomiast przy kredytach walutowych jednostką rozliczeniową jest waluta obca - najczęściej euro, dolar amerykański lub frank szwajcarski.

Kredyt walutowy może być skonstruowany na dwa sposoby: przyznawany i spłacany w walucie obcej (rzeczywisty kredyt walutowy) oraz denominowany w walutach obcych. W przypadku kredytu denominowanego, waluta obca jest jedynie zmienną - kredyt jest w niej przyznawany, natomiast kredytobiorca otrzymuje do dyspozycji kwotę w złotych, obliczoną zgodnie z obowiązującym kursem. Podobnie wygląda sytuacja przy spłacie takiego kredytu - bank wylicza kredytobiorcy ratę, przeliczając kwotę wyrażoną w walucie obcej na złote po danym kursie walutowym.

Główną zaletą kredytu złotówkowego jest fakt, że prowadząc działalność w Polsce, w większości przypadków rozliczenia są dokonywane w złotych. Dzięki temu przedsiębiorca jest w stanie znacznie łatwiej zaplanować przyszłe wydatki związane ze spłatą kredytu. Natomiast za mankament należy uznać wyższe oprocentowanie niż w przypadku kredytów walutowych - kredyt złotowy oparty jest na stawce WIBOR, natomiast walutowy na LIBOR lub EURIBOR, które są niższe o kilka punktów procentowych.

Jeżeli przewagą kredytu walutowego nad złotowym jest niższe oprocentowanie, to główne niedogodności wiążą się z ryzykiem walutowym - wysokość spłacanej raty kredytowej zależy od kursu walutowego po jakim będzie nabywana waluta w celu uregulowania zobowiązania z tytułu kredytu. Na kurs walutowy ma natomiast wpływ wiele czynników min. polityczne, gospodarcze, jak również nieprzewidywalne (np. katastrofy, klęski żywiołowe), nie tylko mających miejsce w kraju, ale również ogólnoświatowych.

Polacy ostatnio często brali kredyt we frankach szwajcarskich. Plusem jest koszt: kredyty udzielane w tej walucie są średnio o 25-40proc. tańsze od złotowych. Jednakże minusem może okazać się obok wahań kursów walut także wzrost oprocentowania. W stosunkowo krótkim czasie szwajcarski bank centralny ogłosił dwie podwyżki i można spodziewać się następnych, jako że gospodarka Szwajcarii rośnie, a wraz z nią rośnie ryzyko wzrostu inflacji. W efekcie stopa LIBOR, od której zależy oprocentowanie większości kredytów mieszkaniowych we frankach szwajcarskich, wzrosła z 0,2 proc., już do przeszło 1,2 proc. Sama podwyżka stóp nie wpłynęła odstraszająco na amatorów kredytów we frankach szwajcarskich, gdyż równolegle banki zredukowały swoje marże. Starzy kliecni mogą z kolei wystąpić z prośbą o obnożenie marży lub nawet zmienić bank. Istotnym argumentem jest zjawisko przewalutowania kredytów złotowych, które zapewne nastąpi za kilka lat. O ile np. w Niemczech większość banków wzięła na siebie koszty podobnej operacji, należy liczyć się z tym, że w Polsce kosztami operacji mogą obciążeni klienci.

Banki oferują swym klientom możliwość spłaty kredytu w ratach malejących lub równych. Przy ratach malejących odsetki naliczane są od równomiernie spłacanego kapitału, dlatego też w miarę upływu czasu są one coraz mniejsze. Przy ustalaniu rat równych płaci się równe raty w całym okresie spłaty, lecz wówczas suma spłaconych odsetek jest wyższa niż w wypadku rat malejących. Z Twojego punktu widzenia wybór określonej metody ma bardzo istotne znaczenie z dwóch głównych powodów: Twoja zdolność kredytowa liczona jest dla najwyższej raty. Ponieważ przy wyborze rat malejących obciążenie na początku spłaty kredytu jest wysokie, znacznie obniża to zdolność kredytową, a tym samym kwotę kredytu, o który możesz się ubiegać. Jeśli zdecydujesz się na spłatę kredytu z zachowaniem rat równych, zwiększysz swoją zdolność kredytową, lecz zapłacisz więcej odsetek. Wynika to z metody przyjętej do ich naliczania, która zakłada w początkowej fazie przeznaczenie większych środków na spłatę odsetek, przez co kapitał spłacany jest wolniej.

Kredyty hipoteczne z reguły są kredytami długoterminowymi spłacanymi najczęściej przez 20 lat. Im dłuższy jest okres kredytowania tym mniejsza jest miesięczna rata spłaty kredytu. A tym samym niższe jest miesięczne obciążenie dochodów rodziny. W zależności od banku, może ale nie musi być pobrana opłata za wcześniejszą spłatę. Samemu można regulować czas spłaty swojego kredytu w zależności od swojej sytuacji finansowej. Coraz więcej banków umożliwia wcześniejsze spłacenie kredytu bez ponoszenia dodatkowych kosztów.

• za rozpatrzenie wniosku

Większość banków udzielających pożyczek zrezygnowała już z pobierania opłaty za rozpatrzenie wniosku o przyznanie kredytu. Te, które jeszcze tego nie zrobiły inkasują od 50 do 150 zł. Trzeba jednak bardzo uważać na firmy i instytucje finansowe. Dlatego koniecznie trzeba sprawdzić jak wysokie pobierają opłaty. Zdarza się tak, że są bardzo wysokie. Tak postępują nieuczciwe firmy, które kuszą bardzo atrakcyjnym oprocentowaniem - najniższym na rynku. To od razu powinno nam wydać się podejrzane. Znane są takie przypadki, że firma pobierała wysokie opłaty za rozpatrzenie wniosków, a potem wszystkie odrzucała. Jedną z nich zajmuje się już Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumenta.

• opłata za wycenę

Bank może stosować dwa rodzaje wycen: wycenę zewnętrzną przeprowadzaną na zlecenie Banku przez niezależnego rzeczoznawcę majątkowego lub wycenę wewnętrzną przeprowadzaną przez pracownika Banku. Wycena nie zawsze jest konieczna, niekiedy bank przyjmuje, że wartość nieruchomości jest taka sama jak cena wskazana w umowie przedwstępnej sprzedaży.

• prowizja Największym obciążeniem jest prowizja za udzielenie kredytu. I to na nią trzeba zwracać uwagę w pierwszej kolejności.
• Pożyczkodawcy często rezygnują także z dodatkowych opłat związanych z kredytem. Jeżeli bank proponuje na przykład kredyt bez opłat trzeba się jednak ubezpieczyć od utraty pracy (2 proc. kwoty kredytu).
• ubezpieczenie niskiego wkładu własnego Banki zazwyczaj nie pożyczają całej kwoty na zakup mieszkania, czy domu. Zwykle żądają wkładu własnego - najczęściej około 20 procent. Coraz częściej jednak zaczynają kredytować zakup nieruchomości nawet do 95 procent jej wartości. Ale wówczas wymagają ubezpieczenia tzw. "niskiego wkładu własnego". A to koszt rzędu nawet tysiąca złotych. O szczegóły należy zapytać więc doradcę w banku.
• ubezpieczenie kredytu do czasu wpisania hipoteki do księgi wieczystej W księdze wieczystej, którą sąd prowadzi dla nieruchomości
• opłata za wcześniejszą spłatę - zwykle kosztuje to około 1 proc. spłacanej kwoty. Niektóre banki nie robią tego. Obciążone opłatami są również wydłużenia okresu spłaty pożyczki oraz wycena mieszkania kupionego na wtórnym rynku.